H απάντηση του "n.s." στην Ευρωτηλεμαχία(EuroFight) των Ευρωτενεκέδων(EuroTins) & Μεγάλων(ΤitanHuge) Αρχηγών(Masters)

top 10 - Ελληνικές Διαφημίσεις

#10



#9



#8



#7



#6



#5




#4




#3




#2



#1

"Κοκκαλη-Κοκκαλη σε παρακαλώ (ξανα)φέρε τον Αλέφα στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ.."

Παρασκευή μεσημεράκι και το Διοικητικό Συμβούλιο των νταμπλούχων Πειραιωτών αποφασίζει, άλλη μια φορά με απόλυτη..δημοκρατικότητα και με γνώμονα το μέλλον του Θρύλου σε Ελλάδα κ Ευρώπη, να διακόψει τη συνεργασία του με τον Ερνέστο Βαλβέρδε.



Προφανώς το μοντέλο ενός νέου, φιλόδοξου προπονητή που έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των παικτών(όπως οι ίδιοι δηλώνουν) και έχει δείξει πως δεν ανέχεται βεντετισμούς(βλ. Λέτο) κ αναρχία στα αποδυτήρια, δεν ταιριάζει με το "όραμα" του Σωκράτη για έναν Ολυμπιακό με κύριο (κ αποκλειστικό ίσως) στόχο τη φιέστα του Μαΐου.


Προφανώς οι αγγλικοί σύλλογοι που εμπιστεύονται τέτοιου είδους προπονητές ακόμη κ μετά από αποτυχίες προβαίνουν σε ερασιτεχνικούς χειρισμούς και είναι από καθαρή σύμπτωση και μόνο που βλέπουμε συνεχώς ομάδες από το Νησί να πρωταγωνιστούν στην Ευρώπη..*

Προφανώς για τον πρόεδρο του Ολυμπιακού και τους συνεργάτες του η ομάδα δεν θα πρέπει να πέσει στο "λούκι του ενός προπονητή" με κίνδυνο να βαλτώσει κ να χάσει την φρεσκάδα που κάθε νέος κόουτς φέρνει μαζί του στην προετοιμασία του καλοκαιριού.


Ευτυχώς ,τελικά, που φεύγει ο Ισπανός, γιατί υπήρχε άμεσος κίνδυνος η ομάδα να βρει μία (και μόνο) αγωνιστική ταυτότητα και με την προσθήκη κάποιων παικτών να έπαιζε καλύτερο ποδόσφαιρο...Κάτι τέτοιο θα ήταν ανεπίτρεπτο!Τι θα έλεγαν πια στα κανάλια?Ότι παίξαμε σαν σύνολο και με αυτοματισμούς..? Αφού τόσα χρόνια μας αρέσει να ακούμε ότι παίξαμε "τουρλουμπούκι" αλλά η προσωπικότητα κάποιων παικτών που έχει φέρει ο..Τα Πάντα Όλα έκανε τη διαφορά!


OXI στη δημιουργία Ομάδας

ΝΑΙ στη συνεχή ανανέωση και τον πειραματισμό

Keep walking
(...προς τα πίσω)



* κορόιδα Αρσεναλ, Μαντσεστερ και Λιβρεπουλ...για να μην πω και για τους βλάκες από την Γερμανία που δεν απέλυσαν τον άχρηστο προπονητή της Βρεμης με τον οποίον έχασαν από ΟΣΦΠ+ΠΑΟ..και τώρα θα χάσουν και στον...Τελικό του ΟΥΕΦΑ!

..τυφλή γωνία

η κάρτα που "ξέχασε" ο Γκαλέτι κ παραλίγο να στοιχίσει μια Κούπα..

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΑ ΙΔΙΑ :

α) ας διαβάσει ο Λουτσιάνο τον ΚΟΚ..

β) ο ρεφερι-κορακι να μην σηκώνει απλά το χέρι με την κάρτα, αλλά να τους τη "χώνει" στη μούρη ...μην σου πω να βάζει τους παίκτες να την υπογράφουν κιόλας!

γ) οι θερμόαιμοι λατίνοι να φοράνε ολόσωμη σωβρακοφανέλα..ώστε να μην αποσπάται εύκολα το T-shirt..


PS: ήθελα να ξερα τι του είπε ο Μπελούτσι(στο τέλος του βίντεο) ..<<Φτηνά την γλύτωσες την κάρτα..>> ??!!

NFL

Run like the wind...you bloody moron!!



No pain..no brain!!




The whole..99 yards!!


This is football !!!

Σαν σήμερα..στο νησί

a life of crime

Ανέκαθεν η ζωή του υποκόσμου γοήτευε το Χόλιγουντ που αρέσκεται να γυρίζει εξωραϊσμένες εκδοχές αληθινών ιστοριών με πρωταγωνιστές διάσημους εγκληματίες που στο πανί προσλαμβάνουν ηρωικές διαστάσεις. Ο σπουδαίος δημιουργός Μάικλ Μαν (Heat, Insider, Ali, Collateral, Miami Vice) που υπογράφει το νέο πολυαναμενόμενο gangster φιλμ με τίτλο Public Enemies, έχει βέβαια το δικό του διακριτό στιλ, όπως φαίνεται και από το πρώτο τρέιλερ που έκανε την εμφάνισή του στο διαδίκτυο!

Έχουμε και λέμε: Τζόνι Ντεπ ως Τζον Ντίλινγκερ, διαβόητος ληστής τραπεζών της δεκαετίας του '30, Κρίστιαν Μπέιλ στο ρόλο του διώκτη του, πράκτορα του FBI, Μέλβιν Πέρβις που εξαπολύει κυνηγητό χωρίς προηγούμενο για τη σύλληψη του κακοποιού. Και, last but not least, η κάτοχος Όσκαρ Μαριόν Κοτιγιάρ ως ερωμένη του Ντίλινγκερ, ζαλισμένη από τη γοητεία του «ζην επικινδύνως». Ατμόσφαιρα εποχής, στοιχεία νουάρ, αναφορές στο παρελθόν των γκανγκστερικών ταινιών με σκηνές αγωνίας σε σταθμούς τρένων (-κάθε φιλμ του είδους που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει μια ανάλογη σεκάνς-), δράση, στιλ και close up τον κεντρικό χαρακτήρα -όλα σε ισορροπία, είναι οι πρώτες εντυπώσεις από αυτό το ορεκτικό που μας σέρβιρε η Universal.

Το ότι βλέπουμε στο τρέιλερ τον Ντίλινγκερ πίσω από τα κάγκελα μας οδηγεί στην υπόθεση ότι η πλοκή είναι κάτι περισσότερο από το κλασικό παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, όπου η αγωνία εστιάζεται απλώς στο αν και πότε το κυνηγητό θα καταλήξει στη σύλληψη του καταζητούμενου. Άλλωστε τα prison breaks του διάσημου ληστή υπήρξαν παροιμιώδη. Να σημειωθεί ότι ο Ντίλινγκερ, αν και Νο 1 επικηρυγμένος στόχος, είχε με το μέρος του την πλειοψηφία του κόσμου, που δεν έτρεφε κανένα ίχνος συμπάθειας ή οίκτου προς τις τράπεζες, οι οποίες είχαν βυθίσει την Αμερική στην κατάθλιψη της οικονομικής κρίσης (και η ιστορία κύκλους κάνει - πόσοι κατά βάθος δε χαίρονται με κάτι Παλαιοκώστες, που καταφέρνουν όπως λένε να «ταπεινώσουν το σύστημα»).


Σε κάθε περίπτωση, χαιρόμαστε που η ιστορία, την οποία ο Μπράιαν Μπερό κατέγραψε αρχικά σε μορφή έντυπου ντοκουμέντου, βρήκε τελικά το δρόμο της για τη μεγάλη οθόνη, παρεκκλίνοντας από τον αρχικό προορισμό της, που ήταν μια τηλεοπτική εκδοχή σε μορφή μίνι σειράς. Δημοσιεύματα θέλουν την ταινία του Μαν να μένει στην ιστορία ως μία από τις πλέον πιστές στα αληθινά γεγονότα ταινίες με ήρωες θρυλικούς «δημόσιους κινδύνους».


Μέχρι τον Ιούλιο, μετρήστε κι εσείς αντίστροφα υπό τους ήχους του Ten Million Slaves από τον Otis Taylor...

πηγή : cimemag.gr